cropped-image-1.jpeg

EHBO

Onze Smurf is geen aansteller. Ze is best een bikkel. Meestal. Soms. Als ze zich stoot of ze valt en echt, echt, echt veel pijn heeft dan is een kus op de zere plek meestal voldoende. Als dat echter een keertje niet helpt dan werkt een wonderpleister uit het brede assortiment wel. Prinsessen (warme of ijskoude), damesgroepjes, piraten, auto’s, poezen of bloemen. Voor elk rood plekje of met het blote oog niet waarneembare wondje is er wel een pleistervariant. En dan is de pijn op slag weg en vind ik nog geen uur later de pleister terug aan de zijkant van de bank of aan het vloerkleed gekleefd. Maar een maand of wat geleden sloeg de onrust ineens toe. Wat als een kusje of een wonderpleister niet genoeg is. Wat als er iets in haar keel schiet of ze ineens een ongezonde belangstelling krijgt voor het gasfornuis of de open haard. En wat als wij, als normaal gesproken oplettende ouders die haar meer dan eens hebben gewaarschuwd voor de gevaren in huis en buiten, toch even met onze ogen knipperen. Wat als… je moet er toch niet aan denken. Met dit ergens in mijn achterhoofd opende ik op een dag mijn mail en trof daar een uitnodiging aan voor een workshop “EHBO baby en kind” op het kinderdagverblijf van Smurf. Samen met een aantal andere bezorgde ouders en mijn beste vriendin (moeder van een stoere zoon van 4 en in het bezit van een eveneens grote fantasie over alle enge Read More