Hoge toren, lage score

Collega, lunchmaatje en inmiddels vriendin J. is hoogzwanger. In haar laatste werkweek moest er natuurlijk iets leuks gedaan worden en na het afhaken van de naaste collega´s besloten we dat samen dan maar decadent te doen. Een high tea moest het worden en dan vooral lekker en luxe. Na het nodige Googlen kwamen we dankzij een veelbelovende blog op de site `High Tea Vriendinnen` uit bij het Kurhaus. De blog met  tekenende foto´s beloofde een torenhoge  etagère met hartig en zoet lekkers, vers fruit en volle buiken. J. en ik hadden er zin in. Heel veel zin!

We werden afgelopen dinsdag in de serre van Restaurant Waves  (het restaurant van Grand Hotel Amrâth Kurhausontvangen door een allervriendelijkste en ietwat verlegen ober (Y.) die ons uitleg gaf over wat ons te wachten stond. Een prosecco vooraf (ok, J. natuurlijk niet), een warm voorgerecht gevolgd door de langverwachte etagère met onderin de hartige sandwiches en naar boven toe zoet, zoeter, zoetst met bovenin het fruit.  Ober Y. raadde ons aan om e.e.a. van onder naar boven aan te pakken, maar uiteraard mochten we dat helemaal zelf weten, zei hij lachend. “Don’t mess with a pregnant woman”, dacht ik vriendelijk glimlachend. “Kom maar op”, was onze reactie. En toen begon het…

De etagère werd gebracht door een collega van ober Y. wat bij ons de nodige verwarring zaaide. Want waar was het voorgerecht? En het ding was van onder tot boven gevuld met zoetigheden. Waar waren de sandwiches?  Ober Y. kwam toegesneld en liet zijn collega weten dat de dames nog geen voorgerecht hadden gehad. Ze moest al uitserveren van de kok, liet ze weten en omdat we het wat sneu vonden, opperden we dat ze de toren dan maar moest laten staan. Het voorgerecht volgde (een overigens heerlijke kreeftenbisque en een garnalenkroketje), maar tijdens het eten begonnen J. en ik ons toch wat zorgen te maken over de combinatie taartjes, slagroom en chocolade en de bloedhitte in de serre. Ober Y. was druk of met pauze want nergens te bekennen en het duurde zeker 10 minuten voor we de aandacht hadden van een collega die met enige spierkracht de zoete toren weer meenam naar de keuken. Toen we er uiteindelijk wel klaar voor waren kwam het gevaarte weer terug op tafel, samen met een bord met het hartige gedeelte van de high tea. J. had van tevoren doorgegeven dat ze geen rauwe dingen mocht, maar ze had nadrukkelijk gezegd dat ik wel gewoon zalm, rauwe ham en anders lekkers voor niet-zwangeren mocht dus we waren benieuwd wat er zou komen. Ik kan niet anders bedenken dan dat de kok blijkbaar z’n dag niet had want het losse bord met broodjes was van dusdanige kwaliteit dat ik voor dochter Smurf  echt beter mijn best doe voor een gemiddelde lunch. Flauwe witte broodjes met zweterige kaas, verlepte sla en kipfilet was wat er werd uitgeserveerd. Geen sandwiches ontdaan van de korstjes met zalm en roomkaas of een lekker hammetje. Waaaaaat? Is dit het Kurhaus? Ik kauwde nog dapper door, het gebeuren weglachend en de wellicht opspelende hormonen van J. negerend. Nee, laten we er nou niets van zeggen, de zoetigheden zien er tenslotte echt wel lekker uit, opperde ik nog. Maar ook dat was maar gedeeltelijk waar. Toegegeven, de scones waren heerlijk, maar de slagroom gesmolten (waarschijnlijk door de eerste warme ronde op tafel), de bonbons en de koekjes waren niet door de liefdevolle handen van een patissier gegaan, maar kwamen overduidelijk van een keiharde fabrieksband en het fruit… daar ging me pas echt iets bij dagen. Ik pakte mijn telefoon erbij en bekeek de foto’s van de High Tea Vriendinnen. Ik ging al aan ze twijfelen. Was onze standaard nou zo hoog of waren zij zo snel tevreden? Maar nee, op de foto’s van de dames stond een mooi schaaltje vers fruit met besjes, mooie frambozen en aardbeien afgebeeld met daarbij de tekst (and I quote) “Hihi, de fruitsalade ziet er met een paar happen eruit misschien nog wel mooier uit! Het komt zo mooi tot leven zeg maar”. Waaaaaat? 2.0. wat ons betreft.  Ons bakje fruit bestond uit een semi-vers samenraapsel van appel, ananas, sinaasappel en meloen, goed je kent het vast wel van een gemiddeld ontbijtbuffet. Ik scrolde verder door de foto’s en zelfs over het voorgerecht voelden we ons lichtelijk beduveld. Een trio (???) van voorgerechtjes op een mini-etagère, met naast de bisque  en het kroketje nog een bordje met iets wat veel weg had van verse zalmsashimi. Waar dan? En toen sloegen de hormonen van J. op mij over. Ja, hier ging ik toch echt wat van zeggen.  De ober die met ons kwam afrekenen vroeg ons of het had gesmaakt en ik kon niet anders dan toegeven dan dat de thee heerlijk was geweest en enkele van de petit fours ook. Ik heb hem laten weten dat we toch lichtelijk teleurgesteld waren en liet hem de vergelijkende foto’s zien. Excuses en ik geef het door was zijn reactie.

Bij het weglopen kwam het eerder genoemde meisje nog naar ons toe met een fles wijn als goedmaker voor de “slordige” high tea. Ober Y. sloot aan en hij legde iets uit over een andere kok, dat die foto’s waarschijnlijk al oud waren, maar dat hij zeker door ging geven dat de standaard terug moest naar die van de blog van de High Tea Vriendinnen.  Het Kurhaus heeft een naam en gebaseerd op die naam en eerdere ervaringen kwamen we met hoge verwachtingen, maar die werden helaas niet waargemaakt. Teleurgesteld konden J. en ik alleen maar concluderen dat ober Y.  een meer innemende traktatie was dan de hele high tea zelf.

Tot de volgende…

Maaike

Delen mag...
Share on Facebook14Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn1Pin on Pinterest0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *